Vijftien jaar aan vriendschap en herinneringen. Quindici anni di amicizia e ricordi.
Voordat we het over de liefde tussen Enrica en Jesse hebben, moeten we terug naar waar onze vriendschap begon.
Voor ons begon het bij moedertje Oldersma, in het leerwerkhuis op het Thorbecke. De plek waar onze vriendschap ontstond, waar we meer discussieerden dan werkten, en waar we regelmatig uit elkaar werden gezet. Achteraf misschien wel terecht.
Als iemand ons toen had verteld dat we hier jaren later op Jesse zijn bruiloft zouden staan, hadden we waarschijnlijk gezegd:
Ja hè hè...
In die tijd stond Jesse trouwens helemaal niet bekend als Jesse. Dat was Goofy. Waarom? Geen idee. Volgens ons weet Jesse dat zelf ook niet meer.
Deze Goofy ging met ons op werkweek. Daar besloot hij midden in de nacht nog even een aanstekertje te gaan halen bij de buren. Dat eindigde ermee dat hij in het huis van de docent moest slapen.
Neem je dekbed maar mee, zei die nog vriendelijk.
Even later kwam Jesse de trap af. Niet met een dekbed, maar met zijn complete matras.
(even laten landen...)
Geen idee wat hij dacht dat een dekbed precies was. Maar wij wisten vanaf dat moment één ding zeker: met Jesse gingen we nog heel veel meemaken. Typisch Jesse.
Prima di parlare dell'amore tra Enrica e Jesse, dobbiamo tornare a dove è nata la nostra amicizia.
Per noi tutto è cominciato da «mamma Oldersma», nel laboratorio-scuola del Thorbecke. Il posto dove è nata la nostra amicizia, dove passavamo più tempo a parlare e discutere che a lavorare, e da dove venivamo regolarmente separati. A pensarci bene, forse anche giustamente.
Se allora qualcuno ci avesse detto che anni dopo saremmo stati qui, al matrimonio di Jesse, probabilmente avremmo risposto:
Ja he he...
A quei tempi, tra l'altro, Jesse non si chiamava affatto Jesse. Era Goofy. Perché? Non si sa! Secondo noi ormai neanche Jesse lo sa più.
Questo Goofy venne con noi in gita scolastica. Lì decise, nel cuore della notte, di andare a «recuperare» un accendino dai vicini. Finì che dovette dormire in camera del professore.
Portati pure il piumone, gli disse gentilmente il professore.
Poco dopo Jesse scese le scale. Non con un piumone, ma con l'intero materasso.
(...lasciamo che questa affondi bene...)
Non sappiamo cosa pensasse che fosse esattamente un piumone. Ma da quel momento sapevamo una cosa con certezza: con Jesse ne avremmo vissute ancora tante. Tipico di Jesse.
Jesse beleeft de wereld ook net even anders dan de rest. Dat merk je vooral aan hoe hij praat. Want Jesse spreekt niet gewoon Nederlands. Jesse spreekt... Jesse.
Dan komt hij met uitspraken als:
Helemaal kontje!
Kip op stok!
Jaklappies of Jakeloeres!
Of dingen als:
Met je duim in je reet op de bank liggen.
En die woorden zijn besmettelijk. Voor je het weet, gebruik je ze zelf op je werk. Dan zeg je tegen een collega dat je vanavond met je duim in je reet op de bank gaat liggen. En dan moet je een kwartier uitleggen dat dit in jullie vriendengroep een volkomen normale zin is.
Dus Enrica... wij hebben diep respect voor jou. Jij hebt niet alleen Nederlands moeten leren, maar ook Jesses eigen taal. En zelfs als je straks vloeiend Nederlands spreekt, kun je nog steeds geen idee hebben waar die man het over heeft. Geloof ons maar: wij kennen hem al vijftien jaar en snappen nog steeds maar de helft.
Jesse vive il mondo anche in modo leggermente diverso dagli altri. Lo noti soprattutto da come parla. Perché Jesse non parla semplicemente olandese. Jesse parla... Jesse.
E allora se ne esce con frasi come:
Helemaal kontje!
Kip op stok!
Jaklappies of Jakeloeres!
O cose come:
Met je duim in je reet op de bank liggen.
E queste espressioni sono contagiose. Prima che tu te ne accorga, le usi anche tu al lavoro. Dici a un collega che stasera te ne stai «met je duim in je reet op de bank» — e poi devi passare un quarto d'ora a spiegare che nel vostro gruppo di amici è una frase perfettamente normale.
Quindi Enrica... abbiamo un profondo rispetto per te. Tu non hai dovuto imparare solo l'olandese, ma anche la lingua personale di Jesse. E anche quando parlerai un olandese fluente, continuerai comunque a non avere idea di cosa stia dicendo quell'uomo. Credici: lo conosciamo da quindici anni e ne capiamo ancora solo la metà.
Na Thorbecke volgde onze eerste grote vakantie samen: Berlijn. Een culturele stedentrip, dat was tenminste het idee. Jesse had vooral één missie: overal waar een standbeeld of muurtje stond, veranderde hij in De Denker.
De helft van alle foto's uit Berlijn bestaat uit Jesse die doet alsof hij nadenkt. Waarschijnlijk over iets met een kip op een stok... Typisch Jesse.
Dopo il Thorbecke arrivò la nostra prima grande vacanza insieme: Berlino. Un viaggio culturale, almeno questa era l'idea. Jesse aveva soprattutto una missione: ovunque ci fosse una statua o un muretto, si trasformava ne Il Pensatore.
Metà delle foto di Berlino sono Jesse che finge di riflettere profondamente. Probabilmente su qualcosa tipo una gallina su un bastone... Tipico di Jesse.
Jaren later kwam corona, en waar het sociale leven voor de meeste mensen stilviel, verhuisde dat van ons naar Jesse zijn legendarische rode camper. Kaarten. Vooral Klootzakken. En heel veel onzin.
We waren er zelfs zo aan gewend, dat we op een gegeven moment gewoon klootzakkend de coronateststraat in reden terwijl Emiel even een test liet afnemen.
Die camper zelf was ook een bijzonder voertuig. Niet vooruit te branden. De berg op zit je zwetend in de bus, hopend dat hij de top haalt. Terwijl Jesse vraagt:
Kun je hier niet even stoppen? Dan maak ik een foto van het uitzicht.
Maar hij kon wel snel...
Uuuh Jesse, er komt een drempel aan...
Jesse gaf gewoon gas bij en riep:
Jjjjaaaaatssa!!
En het hele apparaat kwam compleet los van de grond. Ongelofelijk lomp, maar ook typisch Jesse.
Anni dopo arrivò il Covid, e mentre per la maggior parte delle persone la vita sociale si fermava, la nostra si trasferì nel leggendario camper rosso di Jesse. Giochi di carte — soprattutto a «Klootzakken» — un sacco di cavolate!
Ci eravamo talmente abituati che una volta siamo entrati con il camper direttamente nel drive-in per il tampone Covid, mentre stavamo ancora giocando a carte, giusto il tempo che Emiel si facesse fare il test.
Anche quel camper era un mezzo particolare. Lento come una lumaca. In salita te ne stai sudato dentro, sperando che ce la faccia ad arrivare in cima. Mentre Jesse chiede:
Non puoi fermarti un attimo qui? Così faccio una foto al panorama.
Ma quando voleva, andava anche veloce...
Ehm, Jesse, sta arrivando un dosso...
Jesse ha semplicemente accelerato e urlato:
Jjjjaaaaatssa!!
E l'intero mezzo si è staccato completamente da terra. Incredibilmente maldestro, ma anche tipico di Jesse.
Want als er één ding is dat Jesse typeert, is het dat hij altijd volledig ergens voor gaat. Opgeven zit er niet in. Dat zie je bijvoorbeeld tijdens het sporten.
Een plezierig fietsrondje met Jesse klinkt gezellig. Tot hij schreeuwt:
Als ik nog één windvlaag voel, kap ik ermee!
Of zich zo laat uitdagen dat hij letterlijk kotsend op de fiets zit. Typisch Jesse.
Of tijdens feestjes.
Als je deze niet voelt, dan voel je niks!
Nee, Jesse is nooit vies geweest van een goed feestje. Al eindigde die soms wat vroeg. Bij de botsauto's, de voortuin van Stef... Of na een nummertje van ABBA. Wij denken bij ABBA nog maar aan één ding:
ABBA! Broek uit!
En dat kon niet iedereen altijd waarderen.
En dan Jesse zijn tijdsbesef. Of eigenlijk: het ontbreken daarvan. Een afspraak om acht uur betekent bij Jesse niet dat hij er om acht uur is, maar dat hij rond acht uur nog even één laatste oefening doet in de pompschool. Dan nog even douchen. Dan nog even van dittum en van dattum. De meeste mensen plannen hun dag op vierentwintig uur. Jesse op ongeveer zevenendertig.
Perché se c'è una cosa che caratterizza Jesse, è che si butta sempre a capofitto in tutto. Mollare non fa parte del suo vocabolario. Lo vedi per esempio quando fa sport.
Un giretto in bici rilassante con Jesse suona piacevole. Finché non urla:
Se sento ancora una raffica di vento, smetto!
Oppure si lascia provocare al punto da ritrovarsi a vomitare letteralmente mentre pedala. Tipico di Jesse.
O durante le feste:
Se questa non la senti, allora non senti proprio niente!
No, a Jesse non è mai dispiaciuta una bella festa. Anche se a volte finiva un po' presto. Agli autoscontri, nel giardino di Stef... O dopo un pezzo degli ABBA. Quando pensiamo agli ABBA, ci viene in mente solo una cosa:
ABBA! Via i pantaloni!
E questo non tutti sapevano sempre apprezzarlo.
E poi c'è il senso del tempo di Jesse. O meglio: la sua totale assenza. Un appuntamento alle otto per Jesse non significa che sarà lì alle otto, ma che verso le otto starà ancora facendo un ultimo esercizio in palestra. Poi ancora una doccia. Poi ancora questo e quello. La maggior parte delle persone pianifica la giornata su ventiquattro ore. Jesse su circa trentasette.
Daarmee begon een heel nieuw hoofdstuk. En langzaam begonnen er dingen te veranderen. Hij kocht een prachtig huis. Hij kocht andere kleding dan alleen zijn outdoor-kleding.
Con lei è iniziato un capitolo completamente nuovo. E piano piano le cose hanno cominciato a cambiare. Ha comprato una casa bellissima. Ha comprato vestiti diversi dal solo abbigliamento da trekking.
Jesse liep ooit een winkel binnen om een polo te kopen. De medewerker bekeek hem van top tot teen en vroeg voorzichtig:
Zou een nieuwe jas misschien niet een beter idee zijn?
Tegenwoordig hangen zijn outfits bij wijze van spreken genummerd klaar. Outfit één voor een etentje, outfit twee voor Zwolle, outfit drie voor de VvE-vergadering.
Enrica heeft echt werk verricht. Maar ze heeft eerst een volledige Nederlandse inburgeringscursus moeten doorstaan.
Carnaval. Heel veel drinken. Geslaagd.
Oud en nieuw. Nog meer drinken. Ook geslaagd.
Koningsdag. Drinken. Geen probleem.
Bevrijdingsdag. Heel veel drinken. Ook gehaald.
En dan de zwaarste test van allemaal: de bieravondjes met de jongens. Uren slap geouwehoer. Volledig in het Nederlands.
Ook die heeft ze overleefd. Iedere keer dachten wij: nu is ze er wel klaar mee. Maar nee. Ze bleef. Sterker nog, we denken dat ze het nog gezellig begon te vinden ook.
En toen wisten wij wel genoeg. Deze is een blijvertje.
Jesse una volta entrò in un negozio per comprare una polo. Il commesso lo guardò dalla testa ai piedi e chiese con cautela:
Non sarebbe forse il caso di prendere una giacca nuova?
Oggi i suoi outfit sono praticamente numerati e pronti all'uso. Outfit 1 per una cena fuori, outfit 2 per Zwolle, outfit 3 per la riunione di condominio.
Enrica ha fatto davvero un gran lavoro. Ma prima ha dovuto superare un intero corso di «integrazione olandese»:
Carnevale. Un sacco da bere. Superato.
Capodanno. Ancora più da bere. Superato anche quello.
Koningsdag, la festa del Re. Da bere. Nessun problema.
Bevrijdingsdag, il giorno della Liberazione. Un sacco da bere. Passato pure quello.
E poi la prova più dura di tutte: le serate a birra con i ragazzi. Ore di chiacchiere senza senso. Tutte rigorosamente in olandese.
Anche quella l'ha superata. Ogni volta pensavamo: adesso ne avrà abbastanza. E invece no. È rimasta. Anzi, crediamo che avesse persino cominciato a trovarlo divertente.
E a quel punto abbiamo capito tutto quello che ci serviva sapere. Questa resta.
De man die vroeger met een vliegende camper over drempels ging, zit tegenwoordig zeer bedreven in de VvE. Hij kent de buurt en legt prachtige bloemenperkjes aan.
Van camperbewoner... naar huiseigenaar.
Van afgekeurde outdoorjas... naar genummerde outfits in de kast.
Van kotsen bij de botsauto's... naar vergaderen over de VvE.
En toch is hij eigenlijk nog precies dezelfde. Dat is misschien wel het mooiste. Enrica heeft Jesse niet veranderd. Ze heeft vooral ruimte gegeven aan alles wat al goed aan hem was.
L'uomo che una volta saltava sui dossi con un camper volante, oggi se la cava benissimo nelle riunioni di condominio. Conosce il quartiere e cura splendide aiuole fiorite.
Da abitante di un camper... a proprietario di casa.
Da giacca da trekking bocciata... a outfit numerati nell'armadio.
Da vomitare agli autoscontri... a discutere di case.
Eppure, in fondo, è rimasto esattamente lo stesso. Ed è forse questa la cosa più bella. Enrica non ha cambiato Jesse. Gli ha soprattutto dato spazio per essere pienamente tutto ciò che di buono già c'era in lui.
We kennen elkaar inmiddels al meer dan de helft van ons leven.
Als Goofy.
Bij moedertje Oldersma.
Als De Denker in Berlijn.
In de rode camper.
Bij je eerste huis.
En nu... als echtgenoot.
We hebben samen ontzettend veel meegemaakt. Heel veel gelachen, en waarschijnlijk meer gedronken dan voor ons allemaal verstandig was.
Maar onder al die sterke verhalen zit vooral iemand die er altijd is, die alles geeft, en die er altijd staat wanneer het echt nodig is, ook al komt hij misschien te laat.
En dat is waarom je niet alleen één van onze oudste vrienden bent. Je bent onze maat, onze beste vriend. En wij zijn ontzettend blij dat jij iemand hebt gevonden die jou ziet zoals wij jou zien.
Enrica... bedankt dat je niet bent afgehaakt. Niet na carnaval, niet na zijn tijdsbesef, en niet nadat je ontdekte dat "nog even pompelieren" meestal veel langer duurt dan beloofd.
Jullie passen bij elkaar. Niet omdat jullie precies hetzelfde zijn, maar omdat jullie elkaar beter maken zonder elkaar kwijt te raken. En dat is precies waar een goed huwelijk om draait.
Lieve Enrica en Jesse... we wensen jullie een leven vol liefde, vol avontuur, en vol avonden waarop Jesse weer iets roept wat niemand begrijpt.
Enrica, mocht je over twintig jaar nog steeds niet begrijpen wat Jesse zegt: maak je geen zorgen, wij begrijpen hem na al die jaren ook nog steeds niet helemaal.
Ci conosciamo ormai da più della metà della nostra vita.
Come Goofy.
Dalla «mamma» Oldersma.
Come Il Pensatore a Berlino.
Nel camper rosso.
Alla tua prima casa.
E ora... da marito.
Insieme abbiamo vissuto davvero tantissimo. Riso moltissimo, e probabilmente bevuto più di quanto fosse saggio per tutti noi.
Ma sotto tutte queste storie incredibili c'è soprattutto una persona che c'è sempre, che dà tutto, e che è sempre presente quando serve davvero — anche se magari arriva in ritardo.
Ed è per questo che non sei solo uno dei nostri amici più vecchi. Sei il nostro compagno, il nostro migliore amico. E siamo davvero felici che tu abbia trovato qualcuna che ti vede esattamente come ti vediamo noi.
Enrica... grazie per non aver mollato. Non dopo il Carnevale, non dopo aver scoperto il suo senso del tempo, e non dopo aver capito che con Jesse «arrivo tra un attimo» dura sempre molto più a lungo del previsto.
Siete fatti l'uno per l'altra. Non perché siete identici, ma perché vi migliorate a vicenda senza perdervi mai di vista. Ed è esattamente questo il senso di un buon matrimonio.
Cari Enrica e Jesse... vi auguriamo una vita piena d'amore, piena di avventure, e piena di serate in cui Jesse se ne uscirà ancora con qualcosa che nessuno capisce.
Enrica, se tra vent'anni ancora non capirai cosa dice Jesse: non preoccuparti, dopo tutti questi anni nemmeno noi lo capiamo del tutto.