Enrica & Jesse

Voordat we het over de liefde tussen Enrica en Jesse hebben, moeten we terug naar waar onze vriendschap begon.

Voor ons begon het bij moedertje Oldersma, in het leerwerkhuis op het Thorbecke. De plek waar onze vriendschap ontstond, waar we meer discussieerden dan werkten, en waar we regelmatig uit elkaar werden gezet. Achteraf misschien wel terecht.

Als iemand ons toen had verteld dat we hier jaren later op Jesse zijn bruiloft zouden staan, hadden we waarschijnlijk gezegd:

Ja hè hè...

In die tijd stond Jesse trouwens helemaal niet bekend als Jesse. Dat was Goofy. Waarom? Geen idee. Volgens ons weet Jesse dat zelf ook niet meer.

Deze Goofy ging met ons op werkweek. Daar besloot hij midden in de nacht nog even een aanstekertje te gaan halen bij de buren. Dat eindigde ermee dat hij in het huis van de docent moest slapen.

Neem je dekbed maar mee, zei die nog vriendelijk.

Even later kwam Jesse de trap af. Niet met een dekbed, maar met zijn complete matras.

(even laten landen...)

Geen idee wat hij dacht dat een dekbed precies was. Maar wij wisten vanaf dat moment één ding zeker: met Jesse gingen we nog heel veel meemaken. Typisch Jesse.

Prima di parlare dell'amore tra Enrica e Jesse, dobbiamo tornare a dove è nata la nostra amicizia.

Per noi è cominciato con la «mamma» Oldersma (così chiamavamo una nostra insegnante), in una specie di scuola-laboratorio del nostro liceo. Il posto dove è nata la nostra amicizia, dove discutevamo più di quanto lavorassimo, e dove ci separavano di continuo. Col senno di poi, forse a ragione.

Se qualcuno allora ci avesse detto che anni dopo saremmo stati qui, al matrimonio di Jesse, probabilmente avremmo risposto:

Ja hoor... kip op stok.

(una delle frasi senza senso di Jesse — letteralmente «pollo sul bastone» — significa più o meno «ma va', figurati». Non ha senso nemmeno in olandese.)

A quei tempi, tra l'altro, Jesse non era affatto conosciuto come Jesse. Era Goofy. Perché? Nessuna idea. Secondo noi non lo sa più nemmeno lui.

Questo Goofy venne con noi in gita scolastica. Lì, nel cuore della notte, decise di andare a farsi prestare un accendino dai vicini. Finì che dovette dormire a casa del professore.

Portati pure il piumone, gli disse gentilmente.

Poco dopo Jesse scese le scale. Non con il piumone, ma con tutto il materasso.

(lasciate assorbire un attimo...)

Non sappiamo cosa pensasse fosse un piumone. Ma da quel momento una cosa era certa: con Jesse ne avremmo viste delle belle. Tipico Jesse.

Na Thorbecke volgde onze eerste grote vakantie samen: Berlijn. Een culturele stedentrip, dat was tenminste het idee. Jesse had vooral één missie: overal waar een standbeeld of muurtje stond, veranderde hij in De Denker.

De helft van alle foto's uit Berlijn bestaat uit Jesse die doet alsof hij nadenkt. Waarschijnlijk over iets met een kip op een stok... Typisch Jesse.

Dopo il liceo venne la nostra prima grande vacanza insieme: Berlino. Un viaggio culturale, almeno nelle intenzioni. Jesse aveva soprattutto una missione: ovunque ci fosse una statua o un muretto, si trasformava ne Il Pensatore.

Metà delle foto di Berlino è Jesse che finge di pensare profondamente. Probabilmente a qualcosa tipo un pollo su un bastone... Tipico Jesse.

Want als er één ding is dat Jesse typeert, is het dat hij altijd volledig ergens voor gaat. Opgeven zit er niet in. Dat zie je bijvoorbeeld tijdens het sporten.

Een plezierig fietsrondje met Jesse klinkt gezellig. Tot hij schreeuwt:

Als ik nog één windvlaag voel, kap ik ermee!

Of zich zo laat uitdagen dat hij letterlijk kotsend op de fiets zit. Typisch Jesse.

Of tijdens feestjes.

Als je deze niet voelt, dan voel je niks!

Nee, Jesse is nooit vies geweest van een goed feestje. Al eindigde die soms wat vroeg. Bij de botsauto's, de voortuin van Stef... Of na een nummertje van ABBA. Wij denken bij ABBA nog maar aan één ding:

ABBA! Broek uit!

En dat kon niet iedereen altijd waarderen.

En dan Jesse zijn tijdsbesef. Of eigenlijk: het ontbreken daarvan. Een afspraak om acht uur betekent bij Jesse niet dat hij er om acht uur is, maar dat hij rond acht uur nog even één laatste oefening doet in de pompschool. Dan nog even douchen. Dan nog even van dittum en van dattum. De meeste mensen plannen hun dag op vierentwintig uur. Jesse op ongeveer zevenendertig.

Perché se c'è una cosa che descrive Jesse, è che si dà sempre al cento per cento. Arrendersi non è un'opzione. Lo vedi per esempio quando fa sport.

Un bel giretto in bici con Jesse sembra piacevole. Finché non urla:

Se sento ancora una folata di vento, mollo tutto!

Oppure si fa provocare a tal punto da ritrovarsi letteralmente a vomitare sulla bici. Tipico Jesse.

O durante le feste.

Se non senti questa, non senti niente!

No, a Jesse una bella festa non è mai dispiaciuta. Anche se a volte finiva un po' presto. Agli autoscontri, nel giardino di Stef... O dopo una canzone degli ABBA. Quando sentiamo gli ABBA pensiamo ormai a una cosa sola:

ABBA! Giù i pantaloni!

E non tutti riuscivano sempre ad apprezzarlo.

E poi il senso del tempo di Jesse. O meglio: la sua totale mancanza. Un appuntamento alle otto, per Jesse, non significa che alle otto è lì, ma che verso le otto sta ancora facendo l'ultimissimo esercizio in palestra. Poi una doccia veloce. Poi questo e quello. La maggior parte delle persone organizza la giornata su ventiquattro ore. Jesse su circa trentasette.

De man die vroeger met een vliegende camper over drempels ging, zit tegenwoordig zeer bedreven in de VvE. Hij kent de buurt en legt prachtige bloemenperkjes aan.

Van camperbewoner... naar huiseigenaar.
Van afgekeurde outdoorjas... naar genummerde outfits in de kast.
Van kotsen bij de botsauto's... naar vergaderen over de VvE.

En toch is hij eigenlijk nog precies dezelfde. Dat is misschien wel het mooiste. Enrica heeft Jesse niet veranderd. Ze heeft vooral ruimte gegeven aan alles wat al goed aan hem was.

L'uomo che una volta volava sui dossi con il camper, oggi siede con grande competenza nel consiglio di condominio. Conosce il vicinato e cura splendide aiuole di fiori.

Da abitante di un camper... a proprietario di casa.
Da giacca da trekking bocciata... a completi numerati nell'armadio.
Dal vomitare agli autoscontri... alle riunioni di condominio.

Eppure in fondo è rimasto esattamente lo stesso. E forse è questa la cosa più bella. Enrica non ha cambiato Jesse. Ha soprattutto dato spazio a tutto ciò che di buono c'era già in lui.